İlk olarak kitabın konusundan dolayı çok etkilendiğimi belirtmeliyim.Lösemiye yakalanmış bir çocuğun hikayesi anlatılıyor kitapta.Lösemi öncesi,lösemi sırasında yaşananlar ve sonrası olarak bölünmüş.Ki böyle olması insanı dahada hikayeye bağlıyor açıkçası.Yapıcı olduğunu umduğum eleştirilerimle başlıyorum yorumuma.
Öncelikle Hikayeyi başında okumakta ve anlamakta zorlanadığımı söyleyebilirim.Kitapta neredeyse hiç dialog yoktu.Bu nedenle alışmış olduğumdan farklı bir deneyimdi benim için.Kitap baş karakterimizin düşünceleriyle anlatıyordu kendini adeta.Bu özelliğni bir yönden sevdim bir yönden sevemedim.Şöyle ki Düşünceleri okumak beni karaktere daha da yakınlaştırır kitaplarda her zaman ama neredeyse hiç konuşma olmaması da yer yer sıkıyor okuyucuyu.Kendini sürekli kendi kendine konuşan biriyle yanlız bir odada gibi hissediyorsun ve boğuluyorsun..
Bir diğer eleştirim ise ana karakterin erkek olmasıdır.Çocuğun duyguları,olaylara verdiği tepkiler yada ailesine olan bağlılığı (sevgisi) çok kızsaldı bence.En azından benim tanıdığım yada karşılaştığım hiçbir erkeğe benzemiyordu.Bilemiyorum ama o duygular çok yoğun bir şekilde anlatılmıştı kitapta.Ki böyle olması nedeniyle beni ana karakteri kız olarak hayal etmeye itti.Kız değilde erkek olduğunu her hatırladığımda yepyeni bir kitaba başlıyormuşum gibi hayallerimi baştan yaratmaya çalışıyordu beynim.Bu da beni yordu malesef.
